Zamknij
Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
StartMapa serwisuKontakt
Podkarpacki System e-Administracji Publicznej
Sondy
FACEBOOK
Gmina Rakszawa w obiektywie
CZAD
Mapa powodziowa
Gdziecko_pl
Aktualności roll-up
Sonda
Jak często korzystasz z informacji zamieszczanych na stronach urzędu
Często
wynik 39,47%
Sporadycznie
wynik 30,08%
Rzadko
wynik 30,44%
Łączna ilość głosów: 1672
Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.

Kościół pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego w Rakszawie

 

 Kościół pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego w Rakszawie

Ks. Jan Woźniak

PROBOSZCZ PARAFII RZYMSKO-KATOLICKIEJ 

PW. PODWYŻSZENIA KRZYŻA ŚWIĘTEGO 

W RAKSZAWIE

37-111 Rakszawa 350

- abh3.jpg

  KOŚCIÓŁ PARAFIALNY P.W. PODWYŻSZENIA KRZYŻA ŚWIĘTEGO w Zespole Kościoła Parafialnego wpisany do rejestru zabytków A-433 z dnia 14 października 2010 roku.

   Kościół pod wezwaniem Podwyższenia Krzyża Świętego jest najciekawszym przykładem architektury sakralnej w Rakszawie. Usytuowana na niewielkim wzniesieniu budowla góruje nad otoczeniem wysoką wieżą. Jest to świątynia orientowana zbudowana w stylu neoromańskim, na planie krzyża łacińskiego. W pierwotnej wersji była to ceglana budowla kryta gontem z metalową sygnaturką. Najstarszą częścią murów jest prezbiterium i nawa z kaplicami: od południa Świętego Maksymiliana (dawny babiniec); od północy kaplica Matki Boskiej Częstochowskiej z zakrystią (kaplica i zakrystia połączone były arkadowym przejściem). Kaplice otwierają się do nawy półkolistymi arkadami. Prezbiterium zamknięte trójbocznie, połączone z nawą półkolistym, sfrazowanym łukiem tęczowym. Wewnętrzna artykulacja ścian jest powtórzeniem zewnętrznej, podzielonej pilastrami wspierającymi profilowany gzyms. Wnętrze oświetla osiem okien: sześć w nawie, dwa w prezbiterium. Sklepienie kolebkowe obito deskami. Pola powstałe przez podzielenie wzdłuż i wszerz gurtami, w 1895 roku wypełniła polichromia pędzla Lenartowicza, z przedstawieniem Ośmiu Błogosławieństw Czterech Cnót Kardynalnych w nawie Trójcy Świętej- w prezbiterium. Posadzkę wyłożono kamiennymi płytami. Wystrój wnętrza stanowią - prócz osiemnastowiecznych świeczników kryształowych - cztery ołtarze: główny z obrazem samotnego Chrystusa na krzyżu, boczny po lewej stronie z obrazem Przemienienia Pańskiego, a po prawej stronie z obrazem św. Rocha. W ołtarzu kaplicy Matki Bożej umieszczony został wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej. Wszystkie malowane farbą olejną na płótnie, z tym, że podobrazie ostatniego stanowi deska, do której przyklejono płótno. Ponadto obraz ten był przesłaniany olejnym obrazem z przedstawieniem św. Rozalii. Balaski dzieliły kościół na prezbiterium, czyli chór, w którym gromadziły się osoby duchowne oraz korpus nawy, gdzie modlili się wierni. Funkcjonalność kościoła podnosiły trzy konfesjonały (dwa dębowe, jeden sosnowy) i ławki (12 osikowych z oparciem, 2 sosnowe bez oparcia).

 

     Północna ściana nawy, XIX-wieczna pseudobarokowa ambona z baldachimem, zdobiona dekoracją snycerską Organy wykonane przez firmę Jana Śliwińskiego ze Lwowa, w 1889 roku umieszczone zostały na drewnianym chórze, po dobudowie przyziemia wieży przeniesiono je do wnęki nad kruchtą. Z tego samego czasu pochodzi wolnostojąca dzwonnica. Zawieszone w niej dzwony firmy"PETER HILZER GLOCKEN GIESSER IN NEUSTADT" przetrwały dwie wojny światowe. Podczas I wojny światowej, gdy Austriacy chcieli je zabrać i przelać na armaty, ówczesny wójt Sebastian Babiarz uratował je, zakopując u siebie w stodole. Zdekompletowane zostały w czasie II wojny światowej, gdy najmniejszy z nich wraz z dzwonkiem od zakrystii i z sygnaturki skonfiskowali hitlerowcy. Dwa większe przetrwały czas wojennej zawieruchy ukryte pod Łysą Górą. Największy ma napis:"SALVUM FAC TUUM DOMINE" (Zbaw swój lud Panie), pod napisem krzyż z wizerunkiem Chrystusa, po drugiej stronie widnieją słowa:"CREDITI SATANAS CRUCIS SIGNO DEBILITATUS AUFUGIT IMPENSIS - A.R.D. ANTONI FRĄCZEK 1889" (Wierzę, że szatan widokiem Krzyża osłabiony szybko stąd ucieknie - ks. Antoni Frączek 1889). Dzwon średni z wizerunkiem Matki Bożej z Lourdes posiada napis:"REGINA S. ROSARII ORA PRO NOBIS" (Królowo Różańca świętego módl się za nami). Trzeci skonfiskowany podczas II wojny światowej, uzupełni ono w roku 1946 w Odlewni Felczyńskich w Przemyślu. Imię jego Maria, treść inskrypcji następująca:"MARYJO KRÓLOWO POLSKI BŁOGOSŁAW OJCZYZNĘ NASZĄ" po przeciwnej stronie:"LUDU MARYI NARODZIE POLSKI USŁYSZ MÓJ GŁOS, PRZERWIJ PRACĘ, POZDRÓW MARYJĘ, ZMÓW ANIOŁ PAŃSKI, WSPOMNIJ ZMARŁYCH I POLEGŁYCH ZA WIARĘ I OJCZYZNĘ. RAKSZAWA R.P. 1946". Kościół ufundował ksiądz Antoni Frączek - proboszcz Brzózy Królewskiej. Wzniesiony został w latach 1880-1882, konsekrowano go w 1884 roku, nadając mu wezwanie Podwyższenia Krzyża Świętego. Informacje te zawiera tablica inskrypcyjna wmurowana w ścianę prezbiterium. Zachowany w archiwach parafialnych zapis uchwał z 1877 roku dokumentuje nazwiska utworzonego komitetu budowy oraz informuje o przygotowaniach. Rakszawscy dziedzice przekazali ziemię pod budowę kościoła: Mieczysław Darowski osiem, a Antoni Gozdowicz trzy morgi gruntu.Gmina podjęta się przygotowania materiałów budowlanych, to znaczy gliny, piasku, wapna i drewna. Postawiona systemem gospodarczym budowla okazała się nietrwała. Już w 1903 roku komitet kościelny zadecydował o konieczności wymiany dachu, która nastąpiła cztery lata później. Dach pokryto blachą ocynkowaną, przebudowano sygnaturkę. W roku 1907 po raz pierwszy zatrudniono architekta. Według projektu Zubrzyckiego z Krakowa dobudowano od zachodu kruchtę z symetrycznie umieszczonymi przedsionkami. W zamyśle była budowa wieży, jednak wybuch I wojny światowej zastał prace na drugiej kondygnacji i przerwał je na długo. W czasie międzywojnia nie powrócono do realizacji dominanty - budowy wieży, chociaż ciężar konserwacji kościoła oraz wszelkich inwestycji parafialnych ponosiły wspólnie: parafianie, Zwierzchnictwo Gminy Rakszawa, Szkoła Sukiennicza, Fabryka Tkacka, Kółko Rolnicze oraz Roman hr. Potocki. W tym czasie dobudowana została jedynie od południa nowa zakrystia (1933). Dopiero po II wojnie światowej podjęto dalsze prace nad wyglądem świątyni i jej funkcjonalnością, które przyniosły całkowitą zmianę wyglądu kościoła. Gdy na skutek przebudów osiągnięto współczesny nam układ wnętrza budowli, zaczęto je przyozdabiać. W 1959 roku zmieniono polichromię ścian poniżej gzymsu, malowanych po raz pierwszy w 1932 roku. Wykonali ją malarze Wikiera i Niemcewicz, w prezbiterium były to symbole sakramentów świętych, nad bocznymi ołtarzami: św. Antoni Pustelnik i św. Tadeusz. Niedługo potem, bo już w 1975 roku polichromia w prezbiterium przedstawiała Ostatnią Wieczerzę Chrystusa Zmartwychwstałego. Nad łukami bocznych kaplic umieszczono Przemienienie Pańskie i Cudowny połów ryb. Byt to efekt trzeciej zmiany dekoracji ścian, której autorem był Wiglusz - malarz z Krakowa. W 1951 roku zelektryfikowano a w 1959 roku zradiofonizowano kościół. Tego samego roku wymieniono kamienne płyty na posadzkę z lastriko. W 1963 roku kościół ogrodzono. Splendoru świątyni dodały witraże figuralne wykonane według projektu księdza wikarego Józefa Szyndlara. Umieszczone zostały w arkadkowych oknach nawy. W 1972 roku świątynia otrzymała relikwię krzyża świętego. Maleńka cząstka z krzyża, na którym umarł Chrystus, trafiła do kościoła za sprawą księdza biskupa Tadeusza Btaszczkiewicza. Jej autentyczność potwierdza dokument podpisany przez kardynała dell` Aqua. W 1974 roku ściany nawy i przedsionka obłożono dębową boazerią, likwidując tym samym wysokie, zdobione ornamentem roślinnym lamperie. W 1975 roku odnowiono ołtarz główny, rok później wyposażono kościół w nowy ołtarz soborowy, ambonkę i sedillę - wszystko z drewna. W 1976 roku odnowiono ołtarze boczne. Trzy lata później kościół wyposażono w dębowe ławki z intarsją, wykonane przez mistrza Stanisława Grzegorzaka z Drohobyczki. Jesienią 1981 roku zlikwidowano charakterystyczne ławki pańskie i zmieniono wystrój prezbiterium: podwyższono znacznie posadzkę, wyłożono ją sjenitem, ściany obłożono dębową boazerią.Dla uczczenia 100-lecia konsekracji kościoła, dokończono budowę wieży. Zatrudniono wówczas architekta Romana Orlewskiego z Rzeszowa. Wieża osiągnęła wysokość 47 metrów. Wzniesiono ołtarz polowy umiejscawiając go w ciągu ogrodzenia od strony lasu. Z okazji jubileuszu ceglane mury kościoła i dzwonnicy pokryto nowym tynkiem, zacierając tym samym widoczne związki jego formy architektonicznej z architekturą sakralną średniowiecza. W tymże roku Stanisław Gąsiorze Święcan wykonał czwartą z kolei dekorację ścian: w prezbiterium umieścił adorujące anioły, na chórze śpiewające i grające. W starej zakrystii namalował polskich męczenników: św. Wojciecha, św. Stanisława, św. Andrzeja Bobolę, św. Maksymiliana Kolbe, bł. Michała Kozala, bł. Karolinę Kózkę oraz ks. Jerzego Popiełuszkę. Na ścianie oddzielającej od prezbiterium umieszczono monumentalną w proporcji figurę odlaną z kamienia sztucznego przez Katarzynę Matfiej z Jarosławia. W roku 1984 urządzono także kaplicę św. Maksymiliana w dawnym babińcu, którego rakszawscy włókniarze obrali za swego patrona. Na ścianie wschodniej ustawiono ołtarz z obrazem autorstwa Stanisława Gąsiora przedstawiającym św. Maksymiliana w pasiaku oświęcimskim.


Witraże z przedstawieniami św. Stanisława, św. Jadwigi, św. M.Kolbe
Okna południowe nawy.

     Na przeciwległej ścianie została namalowana scenka rodzajowa przedstawiająca świętego jako małego chłopca, pomagającego ojcu w warsztacie tkackim. Przedsionek południowy przekształcony został w roku 1987 w kaplicę Matki Boskiej Ostrobramskiej. Tablice z kamienia sztucznego autorstwa Katarzyny Matfiej z Jarostawia wmurowano w ściany w 1990 roku. Większa upamiętnia Polaków zesłanych do katorżniczej pracy na Syberię, mniejsza oficerów polskich zamordowanych w Katyniu. Równocześnie przeniesiono na zewnątrz tablicę z wizerunkiem Wincentego Witosa, który 5 czerwca 1932 roku modlił się w tym kościele. 19 października 1986 roku, w drugą rocznicę męczeńskiej śmierci księdza Jerzego Popiełuszki, w sąsiedztwie dzwonnicy ustawiono pomnik. W 1995 roku miała miejsce kolejna wymiana więźby dachowej, blachę pomalowano. W ostatnich latach zagospodarowano teren w kierunku cmentarza. Od strony Domu Kultury Chrześcijańskiej utworzono parking, w roku 2000 ogrodzono cmentarz powiększając go o nową część.

 Na terenie Gminy Rakszawa do rejestru zabytków nieruchomych województwa podkarpackiego na wniosek Parafii Rzymskokatolickiej pw. Podwyższenia Krzyża Św. w Rakszawie pod  nr rejestru B-399 z dnia 2.03.2011r. wpisano następujące elementy wyposażenia i wystroju kościoła parafialnego[2]:

Ołtarz główny, neobarokowy, k. XIX wieku, drewno polichromowane i pozłacane. Wym. ok. 850x320 cm, wym. mensy 272x140 cm. Architektoniczny, jednoosiowy, dwukondygnacyjny. W polu głównym w ramie zamkniętej łukiem nadwieszony obraz „Chrystus Ukrzyżowany”, pł/olej, XIX wiek. Po bokach wysunięte skośne pilasty i dwie pary kolumn na kierowanych impostach. Uszaki ażurowe z wici roślinno-wstęgowej. Na kierowanym belkowaniu i gzymsie nad wysunięta kolumną dwie rzeźby-klęczące anioły w geście adoracji. W zwieńczeniu obraz w ozdobnej owoidalnej ramie „Matka Boża Częstochowska”, współczesny. Po bokach pilastry i spływy wolutowe. W szczycie promienista gloria z Okiem Opatrzności, nad pilastrami wazony.

Ołtarz boczny pw. Świętej Rodziny (płn.), neobarokowy, k. XIX wieku, drewno polichromowane, pozłacane i posrebrzane. Wym. ok. 450x210 cm. Mensa prostopadłościenna. Predella o wysokości impostów z płycinami, w których są motywy roślinne. W polu głównym zamkniętym łukiem nadwieszony obraz „Święta Rodzina”. Po bokach pilastry o korynckich kapitelach i trzonach z motywem kampanulowych zwisów oraz dwie kolumny o trzonach gładkich i kapitelach korynckich. Proste belkowanie, kierowane nad skórnymi pilastrami i wysuniętymi kolumnami, na prostopadłościennych kostkach motywy wazonów (nad kolumnami). W centrum zwieńczenia motyw snycerski ozdobnego kartusza w obramieniu pseudorocaiille, po bokach skośne pilastry ujęte spływami wolutowymi, na osiach wazony o mniejszych proporcjach. Górny brzeg zwieńczenia    w formie wąskich wolut faliście wspiętych pośrodku, nad którymi gałka i krzyż łaciński o ramionach zakończonych trójliściem.

Ołtarz boczny pw. Św. Franciszka z Chrystusem Ukrzyżowanym (płd.) neobarokowy, k. XIX wieku, drewno polichromowane, pozłacane i posrebrzane. Wym. ok. 450x210 cm. Struktura ołtarza analogiczna jak w ołtarzu północnym, poz. wyżej. W centrum obraz „Św. Franciszek z Chrystusem Ukrzyżowanym”.

Ołtarz boczny pw. Matki Boskiej Częstochowskiej, neobarok, k. XIX wieku, drewno polichromowane, pozłacane. Wym. ok. 450x310 cm. Mensa prostopadłościenna. Antepedium z motywem symboli Wiary, Nadziei i Miłości. W pasie predelli imposty z płycinami, w których jest snycerski motyw roślinny rozet. Tabernakulum szafkowe, na drzwiczkach płycina z kielichem eucharystycznym. W centrum nastawy obraz „Matka Boża Częstochowska” (deska/olej) w profilowanym obramieniu zamkniętym łukiem falistym nadwieszonym. Postać Matki Bożej w wypukłych reliefowych sukienkach, tło gładkie, srebrne. Po bokach dwie pary kolumn i pilastry z motywem kampanuli. Prosty profilowany gzyms. Zwieńczenie z monogramem „Maria” w promienistej glorii.  Po bokach, na osiach kolumn dwa adorujące aniołki siedzące na chmurkach.

Ambona neobarok, k. XIX wieku, drewno polichromowane i pozłacane. Wym. ok. 450x140 cm. Zawieszona przy ścianie w nawie, str. północna. Wejście po schodkach zakręconych od strony ramienia transeptu (kaplicy M. Bożej Częstochowskiej). Balustrada schodów z toczonych tralek. Czteroboczny korpus ze ściętymi narożnikami ujętymi wąskimi pilastrami. U dołu szyszka z mięsistego liścia akantu. Na narożnikach ażurowe motywy roślinne, na ściankach płyciny prostokątne. Na ściance frontowej tablice mojżeszowe. Zaplecek z prostokątną płyciną z chrystogramem. Baldachim czteroboczny ze ściętymi narożnikami, z lambrekinem pod gzymsem, pokryty spłaszczoną kopułą z motywem łusek. W szczycie krzyż łaciński na kuli.

Stacje Drogi Krzyżowej, neorenesans, po 1933 roku, płaskorzeźba-odlew, masa stiukowa, polichromowane, pozłacane. Wym. 110x66 cm. Wewnątrz obramienia półplastyczne wielofigurowe statyczne kompozycje, postacie ubrane w szaty o fałdach miękko układających się. Tła grawerowane w geometryczny wzór, pozłacane. Przy dolnej krawędzi wewnątrz obramienia listwa w formie banderoli o wyciętych w ząb końcach z inskrypcjami-tytułami stacji (pismem blokowym, minuskułą). Obramienie w formie stylizowanej arkady z fryzem o łukach półkolistych, nad którym motywy małych wklęsłych rozetek. Proste belkowanie z ozdobnymi wklęsłymi motywami ornamentu okuciowego. Boki obramienia ujęte pilastrami o trzonach z płycinami wgłębnymi, przerwanymi płycina kolistą pośrodku. Na podstawach pod pilastrami płyciny poziome z motywem roślinnym, poniżej zwisy profilowane z motywem miękkich liść akantu. Zwieńczenie ramy w formie przerwanego przyczółka, wewnątrz którego mały wklęsły impost, na którym krzyż  o ramionach zakończonych trójlistnie.

Polichromia ścienna, neorenesans, 1895r. mal. Zdzisław Leopold Lenartowicz, fresk suchy. Na sklepieniu prezbiterium przedstawienie Boga Ojca, Chrystusa z Marią i św. Janem Chrzcicielem oraz Ducha Św. adorowanych przez 12 postaci świętych i proroków. Na kolebkowym sklepieniu nawy przedstawienia figuralne (dwanaście pól obrazowych) ze scenami ilustrującymi osiem ewangelicznych błogosławieństw i czterech cnót kardynalskich oddzielonych pasami ornamentowymi. Polichromia kilkakrotnie częściowo przemalowana; w 1959 roku poniżej gzymsu  w obrębie nawy przez malarzy Michała Wikiera i Niemcewicza, w 1975 roku przez malarza Zygmunta Wiglusza z Krakowa (w prezbiterium i ściany nawy poniżej gzymsu), w latach 1982 i 1984 przez Stanisława Gąsiora ze Święcan (prezbiterium i ściana zachodnia nawy (nad chórem) i w 1998roku przez tego samego autora.

Żyrandol I, barok, II poł. XVIII wieku, szkło kryształowe, brąz. Wym.100x90 cm. Czteroramienny, dwunastoświeczkowy, zelektryfikowany. Trzon ujęty szklanymi kulami o zróżnicowanej formie (owoidalne, gruszkowate, profilowane). Od trzonu cztery zasadnicze ramiona rozdzielające się na trzy mniejsze wzniesione do góry- tworząc dwunastoświeczkowy układ ze szklanymi talerzykami. Od ramion odchylające się w stronę przeciwną małe wąsy z których szklane zawieszki  z różnych punktów ramion oraz z rzędu wąsów wieńczących trzon.

Żyrandol II, neogotycki, pocz. XX wieku, mosiądz. Wym.ok.160x90 cm. Dwupoziomowy,  42 świeczkowy. Na prostym trzonie zakończonym ostrym zwisem dwie kule od których promieniste wsporniki podtrzymujące ażurowe obręcze w formie koron. Od koron z motywem lilijek i fryzu maswerkowego wznoszące się ramiona (wygięte półkoliście) przy których wiją się gałązki akantu. Przy dolnej obręczy wiązki ramion zgrupowane po trzy, w miejscu spięcia ramion jedna dodatkowa świeca na prostym pionowym ramieniu. W górnej obręczy o mniejszej średnicy wiązki dwu ramion i trzecie ramię pionowo. Powyżej ozdobne małe wąsy z wici akantu.

Żyrandol III, neogotycki, pocz. XX wieku, mosiądz. Wym. 120x90 cm. Trzydziestoświeczkowy, dwupoziomowy. Zawieszony na trzech łańcuchach ujętych u góry koroną liściastą. Łańcuchy  o ozdobnych oczkach przerywane gładkimi kulami. Dwie obręcze ażurowe w formie koron z motywem lilijek, od których ramiona w formie wici akantu. Pośrodku dolnej obręczy podwieszona wydatna gładka kula i zwis z promieniście zwieszonych łańcuchów zebranych w centrum żyrandola, z motywami małych gładkich kulek.

Dzwony, neorenesans, 1889 rok ( 2 szt. komplet), brąz, wyk. Peter Wiener Neustadt (Austria), fundacji ks. Antoniego Frączka:

  • dzwon duży (wym. ok.100x90 cm) z napisem w górnym fryzie „SALVUM FAC TUUM DOMINE „i”……TATI TUAE”, oddzielone małą rozetką kwiatową, poniżej krzyż. Na płaszczu pod górnym fryzem szeroki fryz oddzielony perełkowaniem, wewnątrz którego motywy okrągłych medalionów w obramieniu rowerkowym. W medalionach sceny figuralne z życia św. Antoniego(?). Pomiędzy medalionami antytetyczny motyw ornamentu roślinno-wolutowego z motywem kwiatu. Poniżej na płaszczu napis „MIHI CREDITI SATANAS CRUCIS/SIGNO DEBILITATUS AUFUGIT/IMPENSIS-A.R.D. ANTONI FRĄCZEK/1889”. Linia paciorka w formie wąskiego ornamentu z motywem kwiatu goździka ujętego linią falistą.
  • dzwon średni (wym. ok. 80x70cm) z napisem na płaszczu: „REGINA S.ROSARI/ORA PRO NOBIS”. Pod górną krawędzią motyw roślinno-wolutowy w układzie pasowym.. Pomiędzy wolutami odcinki ornamentu kandelabrowego ze zwisającymi dwunastoramiennymi gwiazdami. Linia paciorka w formie wąskiego ornamentu roślinno-kwiatowego. Poniżej na wieńcu roślinny stylizowany ornament z motywem kwiatu goździka ujętego linią falistą.

pod nr rejestru B-637 z dnia 15.01.2014r. wpisano dwie rzeźby: „Matka Boża z Dzieciątkiem” i „Św. Anna Samotrzecia”.



[2] Decyzja Podkarpackiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Przemyślu z dnia 2.03.2011r.

UG Rakszawa
Do góry
Biuletyn Informacji Publicznej
Galeria
Kalendarz_Imprez
Fundusze Europejskie
Gminny portal mapowy
BSP
Biuletyn
GEOPORTAL
ENERGOKOM
cedig
LGD
Zarządzanie kryzysowe
Wymagane jest uaktualnienie wtyczki Flash Player.
wtorek, 25 kwietnia 2017
115 dzień roku
pn wt śr czw pt so nd
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
imieniny
Jarosława, Marka, Wiki
Rozkład jazdy
Pogoda
Gminny Ośrodek Kultury i Czytelnictwa w Rakszawie
Licznik odwiedziń: 0409893
Urząd Gminy w Rakszawie, Rakszawa 506, 37-111 Rakszawa, pow. Łańcucki, woj. podkarpackietel.: (017) 22 61 281, fax: (017) 22 61 677, email: sekretariat@rakszawa.plNIP: 815-13-87-952, Regon: 001002840NR Rachunku BS ŻOŁYNIA 63 9175 0000 2001 0001 6476 0001
Poprawny HTML 4.01 Transitional Poprawny arkusz CSS Poprawne kodowanie UTF-8
projekt i hosting: INTERmedi@
zarządzane przez: CMS - SPI